Tuinieren in #coronatijden

Ik merk het, onze buren hebben meer dan ooit hun tuin ontdekt. Met veel nieuwe passie wordt er gras gemaaid, vanuit een pas gebouwde boomhut kan de buurjongen mij nu eindelijk al zijn lieve wensen toewuiven, zelfs hier en daar zie ik door de afscheiding heen wat worteldoek verschijnen. Er wordt geworsteld met die overwoekerende braam van jaren niets doen. Ik hoor gevloek en getier dat die doornen keihard elke aanval trachten af te slaan. Wat ik niet zeg, maar denk, is dat het misschien een goed idee zou zijn om er toch nog wat van te laten staan, was het maar om er deze zomer de smaakpapillen mee te kunnen spijzen.

Het is mooi om zien wat een verplichte ophokplicht met een mens kan doen. Het prachtige weer zit er natuurlijk ook wel voor iets tussen, en ja, die tuincentra die net op tijd hun deuren mochten openen, zullen mijn buren ook al op hun weg gevonden hebben.

En zelf, zelf zit ik afwisselend op die enkele bankjes die onze tuin rijk is, sluimerend, genietend van al hetgeen zich voor mij ogen afspeelt. Onlangs heb ik voor het eerst een salamander in onze vijver kunnen spotten. Hoe die er is geraakt blijft me tot op vandaag een raadsel, want vergis u niet, de benaming stadstuin, is nog steeds van toepassing op al het groens dat we dagdagelijks mogen aanschouwen .

Behalve wat korenbloemen heb ik nog niets gezaaid. Mijn moestuinvingers hebben het blijkbaar laten afweten. Niet dat ik dit erg vind, ik had eerder al gevoeld dat oogsten niet mijn ding was en het niet kan laten om alles in bloei te laten komen, als vrucht voor het dierlijke gespuis en als kleurrijke vertoning voor mij, mijn lens en misschien ook wel mijn reukorgaan.

Heimelijk overvalt me soms wel de schrik dat mijn buren me er weldra op zullen aanspreken. Dat mijn tuin te wild staat en ze vrezen voor het onkruid dat hen te beurt zal vallen. Ik sta natuurlijk klaar om in overleg te gaan, hen te leren kijken naar wat dat “onkruid” dan wel mag zijn. Met hen te delen dat je nagenoeg alles in je sla kan draaien, dat je zelfs die bloemen tot je mond mag nemen.

En ik hoop dat die tuin ook na de lockdown de verstrooiing geeft die hij verdient. Want het is iedereen gegund. En laat het gras groeien, want ook wij mogen nog steeds niet naar de kapper. Waarom het gras dan wel?

Gegroet, en tot gauw.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s