De luie tuinier

Ik moet het toegeven. Meer en meer besef ik het. Ik ben een luie tuinier, of hoe kan je het anders definiëren als je de rabarber in bloei laat komen, de spruiten van vorig jaar er nog steeds staan om in hun grootsheid het beeld van de tuin te verschonen. De zaaddozen van de zonnebloemen in deze vroege lente nog hoog uittornen boven de ontspruitende zaailingen van een of andere groente, bloem of kruid. Zaailingen die zich vrijelijk een weg banen door een mulchlaag van blad, houtsnippers, verteerd smeerwortelblad en nog meer organisch materiaal.

Naast luiheid kenmerkt mijn tuinier-zijn zich ook door een zeker chaos, alhoewel beide waarschijnlijk hand in hand gaan. Nochtans en enigszins contradictorisch valt er toch ook een bepaalde structuur te ontdekken in mijn dagdagelijkse activiteiten. Zo sta ik ’s morgens op, neem een espresso en alvorens te ontbijten, wandel ik door de tuin, mij voorover buigend om nieuwsgierig gade te slaan hoe de planten in de nacht hun groei hebben voortgezet. Want ja, planten groeien in de nacht. Het is zelfs zo erg dat ik geen wekker nodig heb om mij uit mijn slaap te halen. Het verlangen om te zien wat zich in de nacht in mijn tuin heeft afgespeeld, duwt me uit het bed. ’s Avonds of eerder ’s nachts, want ik ben een late vogel, herhaalt zich exact hetzelfde, zonder espresso weliswaar. Gewapend met de zaklamp functie van mijn IPhone, aanschouw ik de nachtelijke activiteit van het leven. Je zou versteld staan van wat er zich allemaal afspeelt in deze late uren. De natuur staat nooit stil, dat is alvast wat ik ervan denk. En, alvorens je hierbij enige bedenkingen formuleert, ja, het mag sneeuwen, regenen, hagelen, of stormen, niets weerhoudt mij om mijn wandelingen aan te vatten.

Mijn luiheid kent vele voordelen. Ze stelt me in staat te genieten, mij te verwonderen, alle hoekjes en kantjes te kennen door de dingen gewoon hun gang te laten gaan. Het valt echter niet te ontkennen dat er ook wel wat minder leuke zaken mee gepaard gaan. Alhoewel ook dat op zich voor interpretatie vatbaar is. Zo is oogsten, als we het dan over de moestuin hebben, voor mij een opgave. Gelukkig leven we in tijden waarin we niet afhankelijk zijn van de opbrengst van ons eigen veldje, anders zou honger en dorst deel uitmaken van het dagelijks leven van mijn gezin en mezelf. Een groente kent voor mij eerder zijn nut in het etaleren van haar schoonheid dan in de verfrissende smaak van haar blad, sap of vruchten.

Maar vergis u niet, mijn luiheid wordt veelvuldig onderbroken door een niet te weerstane opwelling van een plotse drang naar activiteit. Zonder enig plan graaf ik dan plots een gat, een gat dat steeds groter wordt om uit te groeien tot een vijver, waarvan ik de dag ervoor niet gedacht had dat die er zou komen. Of, opnieuw zonder enig plan, neem ik een spade en stel ik vast dat die bessenstruik beter op een andere plaats dient te staan.

Zo hoef ik me ook geen zorgen te maken om een goed maaibeheer, want te veel maaien zal mij niet overkomen, integendeel. Het gras mag zijn lengte zelf bepalen, tot ik er plots en ineens anders over beslis.

Luiheid en chaos, afgewisseld met vlagen van grote dromen en actie zonder weerga, het maakt deel uit van wat zich in mijn tuin weerspiegelt, en ik ben er blij om. Schaamte is niet aan mij besteed. Het is wat het is, en ik zag dat het goed was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s