Heb je ooit aan je sla, kool of spinazie gevraagd of zij het erg vinden om in de siertuin te staan?

De scheiding tussen moestuin en siertuin is bij mij steeds een beetje vreemd overgekomen. Toen ik aan deze blog begon, had ik het ook al moeilijk met de hoofdindelingen die ik moest bedenken. Eigenlijk had ik er geen zin in om de opdeling tussen verschillende klassen tuin te maken. Maar toen dacht ik, het maakt het voor de lezer toch wel wat eenvoudiger. Dus, uiteindelijk is de opdeling er gekomen.

Maar dan heb je nog het voedselbos, ook een type dat aan populariteit wint, of nog maar te zwijgen over de permacultuurtuin. Natuurlijk zijn aan voorgaande begrippen ook inhoudelijke associaties gekoppeld en refereren zij naar een andere manier van tuinieren, maar toch, het zit blijkbaar in onze genen om de zaken te willen opdelen. Vaak vanuit de nood aan overzicht, structuur. Maar in vele gevallen creëert een opdeling ook onduidelijkheid en zelfs een beetje chaos.  

Geef mij dan maar natuurlijke chaos. Want op zich zijn die opdelingen bizar. Nagenoeg alle planten hebben eetbare elementen of delen, en nagenoeg alle groenten en fruit zijn van een bijzondere sierlijkheid. Wat zijn we dan nog met die opdelingen moes- en siertuin?

In zo’n gevallen richt ik mijn blik steeds naar buiten en zie ik dat de natuur die opdelingen niet nodig heeft, niet wenselijk acht. Soms kom ik wel eens bij andere tuinders, of wat dacht je, en als ze me dan met grote trots aankijken en zeggen van “kijk, daar is mijn moestuin” , dan antwoord ik van “wat ziet die er sierlijk uit, ben je zeker dat het niet je siertuin is die je toont, vergis je je niet?

Dus daarom vraag ik je, heb je ooit zelf aan je sla, kool, spinazie en bij uitbreiding al de rest wel eens gevraagd of zij het erg zouden vinden om in je siertuin te staan? Je zou versteld zijn van hun antwoord.

Ze zouden je vertellen, hoe sneller hoe liever, want dat is voedzamer voor mij, de bodem is er ook goed, wij houden van elkaar, die sierplanten, waarvan het merendeel eigenlijk ook wel eetbaar is. Ze zouden je vertellen dat ze het fijn vinden omdat het moeilijker zou zijn voor de slakken om hun weg te vinden. Ze zouden je bedanken voor de schaduw die hun vrienden kunnen bieden, want behalve enkelen zijn de pure zonnekloppers in de minderheid. Misschien vertellen ze je wel dat het ook voor die zo grote maar slinkende groep nuttige insecten aangenamer zou zijn.

Soit, ze zouden je dankbaar zijn. Dus probeer het gewoon eens uit, gun het hen eens. Ik doe het met regelmaat en het smaakt des te beter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s