Voorzaaien

Het is eind januari, het heeft net enkele dagen gesneeuwd, de grond is koud, maar binnen maken we het lekker warm. Veel zonlicht is er nog niet, de dagen zijn nog kort en de winter is nog niet voorbij. En het is juist nu dat de eerste foto’s worden gedeeld van vroege zaailingen, tomaten, paprika’s, sla, radijzen, ja, zelfs artisjok en kardoen. Perspotjes worden gemaakt, wc rolletjes blijken bij sommigen plots een tweede natuur te krijgen als goedkoop en handig zaairecipient. Zaaibakjes worden met de grootste voorzichtigheid gevuld.

Vermiculiet, fijn rivierzand, ze komen plots weer boven water. De voorraad is a lang ingekocht, want stel u eens voor dat er juist op dit moment een tekort ontstaat in de diverse tuincentra en moestuin doe-het-zelf zaken. Een ware ramp. Beter voorkomen dan genezen, anticiperen, controleren.  De moestuinier schiet in actie. Een winterslaap is niet aan hem of haar besteed. Integendeel. Het is nu dat het moet gebeuren. Het is nu dat we voorsprong moeten nemen.

De vensterbanken en veranda’s beginnen langzaam op een woeste jungle te gelijken. Kamerplanten kijken jaloers naar de tederheid waarmee hun plotse buren worden verzorgd. Ze worden er opnieuw aan herinnerd dat zij maar op de tweede plaats komen. Elk jaar diezelfde kwelling. Misschien is het goed dat ze even hun blaadjes laten hangen, als teken van, hé, ik ben er ook nog, een angstvallige roep om aandacht.

Voorsprong nemen op wat? Ik weet het niet. Binnen een paar weken komen de foto’s binnen van langgerekte bleekgroene stengeltjes en een paar blaadjes die ofwel te groot, te slap of juist te sterk zijn. En wat nu, het is nog koud buiten, te koud, dus er zit niets anders op dat te verspenen, snel naar een groter potje, met wat compost of wat normale tuingrond. Voeding is nu belangrijk, groei is de eerste prioriteit.

Mijn zaden, op uitzondering van een paar, die al in de volle grond zitten, genieten intussen nog vredig van hun winterslaap. Ze weten dat de tijd nog niet rijp is.  Het signaal dat ze mogen komen is er nog niet. Ze zitten nog niet in de grond, al zou dat wel al kunnen. Dan kunnen ze daar rustig verder dutten. De tomaten, paprika, en … zaden die vorig jaar bij toeval, of door de zelfgemaakte compost, in de grond waren verzeild geraakt, bleken uiteindelijk de beste. Ze kwamen later dan hun concurrenten die binnen verwend waren geweest. Ze begonnen later, veel later. Ze beslisten zelf wanneer het tijd was om uit hun rust te ontwaken. Maar ze haalden hun achterstand snel in. Geen plaag moest ervan weten, nee, die hadden het op die andere gemunt. Die waren een gemakkelijkere prooi door hun uitgerekte celwanden, zwakke fundamenten, door stress verweesde half slungelige groengedaanten.  

Geduld is een schone deugd, de natuur weet er wel raad mee. Waarom wij dan niet?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: